มณฑลเจ้อเจียง

ที่ตั้งและพื้นที่

มณฑลเจ้อเจียง

ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีนและทางใต้ของสามเหลี่ยมแม่น้ำฉางเจียง มีพื้นที่ทั้งหมด 101,800 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีขนาดเเพียงร้อยละ 1.06 ของประเทศจีน ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับมณฑลเจียงซูและนครเซี่ยงไฮ้ ทิศตะวันออกเป็นแนวชายฝั่งติดกับทะเลจีนตะวันออก ทิศตะวันตกติดกับมณฑลอันฮุยและเจียงซี และทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยน 

ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ประมาณร้อยละ 70.4 ของพื้นที่ ที่เหลือเป็นพื้นที่ราบร้อยละ 23.2 และทะเลสาบและแม่น้ำร้อยละ 6.4 พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าและลาดเอียงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะเป็นขั้นบันได ทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นเขตภูเขามีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 800 เมตร และมียอดเขาที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1500 เมตรอยู่จำนวนมาก ตอนกลางของมณฑลมีลักษณะเป็นภูเขาเล็กๆ และมีพื้นที่ราบบางส่วนกระจายอยู่ระหว่างตีนเขา มณฑลเจ้อเจียงมีชายฝั่งทะเลที่ยาวที่สุดในประเทศ 6,486 กิโลเมตร และเป็นมณฑลที่มีเกาะมากที่สุดในประเทศ มีพื้นที่สามารถเพาะพันธุ์สัตว์ทะเลน้ำตื้นได้กว่า 400 ตารางกิโลเมตร

ประชากร

สิ้นปี 2552 มณฑลเจ้อเจียงมีประชากรที่มีถิ่นพำนักถาวรในมณฑลประมาณ 51.80 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเขตเมืองคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 58 ของประชากรทั้งหมด และประชากรในเขตชนบทคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 42 ของประชากรทั้งหมด ซึ่งมีประชากรอายุตั้งแต่ 0-14 ปี จำนวน 7.439 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 14.53 ของประชากรของทั้งมณฑล ประชากรอายุตั้งแต่ 15-64 ปี จำนวน 37.996  ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 74.21 ของประชากรของทั้งมณฑล ประชากรอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป จำนวน 5.765 ล้านคน คินเป็นร้อยละ 11.26 ของประชากรของทั้งมณฑล

ภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศของมณฑลเจ้อเจียงเป็นแบบมรสุมเขตร้อน มีแดดเกือบตลอดทั้งปี และแบ่งได้เป็น 4 ฤดูกาลชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 15–18 องศาเซลเซียส ฝนตกชุกที่สุดในเดือนพฤษภาคมถึงมิถุนายน

ทรัพยากรธรรมชาติ

มณฑลเจ้อเจียงอุดมไปด้วยแหล่งทรัพยากรสินแร่สำคัญที่ไม่ใช่โลหะ 12 ชนิด และมีปริมาณสำรองมากเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ เช่น ถ่านหิน สารส้ม เถ้าภูเขาไฟใช้ในงานก่อสร้างและงานปูน แร่ฟลูโอไรท์ ดินสาหร่ายเปลือกแข็ง เป็นต้น

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

มณฑลเจ้อเจียงมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานตั้งแต่สมัย 50,000 ปีที่แล้ว โดยพบร่องรอยทางประวัติศาสตร์ที่เป็นซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างในสมัยยุคหินใหม่ภายในเขตมณฑลเจ้อเจียงกว่า 100 แห่ง ประกอบด้วยอารยธรรมเห่อหมู่ตู้（河姆渡）ในยุค 7,000 ปีก่อน อารยธรรมหม่าเจียปัง（马家浜）ในยุค 6,000 ปีก่อน และอารยธรรมเหลียงจู่（良渚）ในยุค 5,000 ปีก่อน นอกจากนี้ หางโจวซึ่งเป็นเมืองเอกของมณฑลเจ้อเจียงยังจัดเป็น 1 ใน 7 เมืองหลวงเก่าของจีนในสมัยราชวงศ์หนานซ่ง

ในปัจจุบัน มณฑลเจ้อเจียงได้ชื่อว่าเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำ เมืองผ้าไหมและเมืองแห่งวัฒนธรรม มีความเป็นมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ตงจิ้นที่การพัฒนาทางเศรษฐกิจแพร่ขยายมาทางตอนใต้ของประเทศจีน ทำให้เศรษฐกิจของมณฑลเจ้อเจียงเติบโตและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน

ผู้นำ

	ชื่อ นายเจ้าหงจู้ (Zhao Hongzhu) ตำแหน่ง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์มณฑล เจ้อเจียง วันเกิด เดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 1947 ภูมิลำนำเดิม เขตปกครองตนเองมองโกเลีย
	ชื่อ นายลวีจู่ซาน (Lv Zhushan) ตำแหน่ง ผู้ว่าการมณฑลเจ้อเจียง วันเกิด เดือนพฤศจิกายน ปีค.ศ. 1946 ภูมิลำนำเดิม มณฑลเจ้อเจียง

มณฑลเจ้อเจียงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เมือง ได้แก่ หางโจว หนิงโป เวินโจว หูโจว เจียซิง เส้าซิง จินหัว ฉวีโจว โจวซาน ไถโจว และ ลี่ซุ่ย โดยมีหางโจวเป็นเมืองเอก 

 BACK