มณฑลซานซี

ที่ตั้งและพื้นที่

มณฑลซานซีตั้งอยู่ทางทิศเหนือของประเทศจีน ทิศตะวันออกมีภูเขาไท่หังซาน และมีพื้นที่ติดกับมณฑลเหอเป่ย ทิศตะวันตกมีภูเขาหลี่ว์เหลียงซาน ทิศตะวันตกและทิศใต้มีแม่น้ำเหลือง และมีอาณาเขตอยู่ติดกับมณฑลส่านซี ทิศตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ทิศใต้ติดกับมณฑลเหอหนาน มณฑลซานซีมีที่ตั้งอยู่หลังภูเขาไท่หังทางทิศตะวันตก จึงได้รับขนานนามว่า “ซานซี” หรือมณฑลด้านตะวันตกของภูเขา

มณฑลซานซีมีพื้นที่ทั้งหมด 156,000 ตร.กม. คิดเป็นร้อยละ 1.6 ของพื้นที่ทั้งหมด จากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตกมีระยะทาง 290 กิโลเมตร ทิศเหนือไปยังทิศใต้มีระยะทาง 550 กิโลเมตร มณฑลซานซีมีภูมิประเทศที่หลากหลาย ประกอบด้วยภูเขา เนินเขา ที่ราบสูง และที่ราบลุ่มโดยมีพื้นที่ที่เป็นภูเขามากกว่าร้อยละ 80 ของพื้นที่ทั้งหมด และคิดเป็นสองในสามของพื้นที่รวมทั้งหมดในมณฑล พื้นที่ที่เป็นภูเขาและเนินเขาโดยส่วนใหญ่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,000 – 2,000 เมตร ภายในมณฑลมีแม่น้ำทั้งหมดกว่า 1,000 สาย โดยแม่น้ำสายสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำเฝินเหอ มีความยาว 659 กิโลเมตร และแม่น้ำไห่เหอ

มณฑลซานซีประกอบด้วยเมืองทั้งหมด 11 เมือง 119 อำเภอ ได้แก่ เมืองต้าถ่ง เมืองโซ่วโจว เมืองซินโจว เมืองหลู่เหลียง เมืองไท่หยวน เมืองหยางฉวน เมืองจิ้นจง เมืองหลินเฟิน เมืองฉางจื้อ เมืองยุ่นเฉิง เมืองจิ้นเฉิง

ที่มา : http://www.atimes.com/

ประชากร

มณฑลซานซีมีประชากรที่เป็นชาวฮั่นมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 90 ของประชากรทั้งหมดในมณฑล และชนชาติอื่นๆ อีก 34 ชนชาติ เช่น ชาวมองโกล แมนจู มุสลิม เกาหลี จวง โดยมีประชากรที่เป็นชนชาติอื่น ๆ ทั้งสิ้น 67,000 คน และหมู่บ้านที่เป็นชนชาติอื่น ๆ อีก 58 หมู่บ้าน

สิ้นปี 2551 มณฑลซานซีมีประชากร (ประชากรทั้งหมดที่อาศัยอยู่ภายในมณฑลซานซีเป็นระยะเวลาครึ่งปีขึ้นไป) จำนวน 34.11 ล้านคน เพิ่มขึ้นจากปี 2550 จำนวน 1.81 แสนคน มีอัตราการเกิดของประชากรร้อยละ 11.32 อัตราการตายของประชากรร้อยละ 6.01 และอัตราการขยายตัวของประชากรร้อยละ 5.31 ส่วนประชาการที่มีงานทำมีจำนวน 16.14 ล้านคน โดยเป็นจำนวนประชากรที่มีงานทำในเขตเมือง 5.39 คน สำหรับอัตราการว่างงานของประชากรเท่ากับร้อยละ 3.29

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

มณฑลซานซีได้รับการขนานนามว่าเป็น “พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโบราณของประเทศจีน” โดยมีวัฒนธรรมเหอตู้และติงชุน มีการค้นพบมนุษย์โบราณสมัยยุคหินเก่า ในสมัยราชวงศ์เซี่ยได้เริ่มก่อตั้งประเทศจีนบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลซานซี ในสมัยราชวงศ์ซางมณฑลซานซีเป็นพื้นที่ปกครองหลัก ต่อมาสมัยราชวงศ์หนานเป่ยเฉา ( ค.ศ. 420-589 ) มณฑลซานซีเป็นศูนย์กลางทางการปกครอง และสมัยราชวงศ์เป่ยเหว่ยได้สร้างเมืองต้าถ่ง (แต่ก่อนเรียกผิงตี้) เป็นเมืองหลวง สมัยราชวงศ์ถังและราชวงศ์เหลียวมณฑลซานซีเป็นเมืองสำคัญทางตอนเหนือของประเทศจีน และเป็นเมืองที่พัฒนาทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม สมัยราชวงศ์หยวนหรือมองโกล ประเทศจีนมีมณฑลทั้งหมด 11 มณฑล โดยมณฑลซานซี ณ เวลานั้น มีพื้นที่คลอบคลุมถึงมณฑลเหอเป่ย และกลายเป็นมณฑลที่สำคัญของราชวงศ์หยวน ประกอบกับการพัฒนาของเศรษฐกิจในมณฑลจนได้รับการยกย่องจากมาร์โคโปโล จนถึงในสมัยราชวงศ์หมิงการพัฒนาทางเศรษฐกิจของมณฑลได้พัฒนาอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นเมืองอันดับต้นของประเทศ

มณฑลซานซีเป็นหนึ่งในพื้นที่การปฏิวัติ ในปี ค.ศ. 1924 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ตั้งให้มณฑลซานซีเป็นมณฑลบริหาร ในการสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1949 เมืองไท่หยวนได้รับการปลดปล่อยและตั้งให้เป็นเมืองหลวงของมณฑลซานซี และในปีเดียวกันวันที่ 1 ตุลาคม สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ก่อตั้งขึ้น

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของมณฑลซานซี แบ่งเป็น 4 ฤดูอย่างชัดเจน และเนื่องจากมณฑลซานซีมีระยะห่างจากทะเลไม่มากและมีภูเขากั้นทิศทางลม ทำให้ลมฤดูร้อนไม่มีอิทธิพลต่อมณฑลนี้มากนัก โดยมีอุณหภูมิโดยเฉลี่ยทั้งปี 3 – 14 องศาเซลเซียส เดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีอากาศร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย 21 – 26 องศาเซลเซียส มีความแตกต่างของอากาศระหว่างตอนเช้าและตอนเย็นสูง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 400 – 650 มิลลิเมตรต่อปี

ทรัพยากรธรรมชาติ

มณฑลซานซีมีการค้นพบทรัพยากรแร่ธาตุกว่า 105 ชนิด ในจำนวนนี้มีการสำรวจและนำมาใช้ประโยชน์แล้ว 67 ชนิด โดยแร่ธาตุที่ค้นพบเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ ได้แก่ ถ่านหิน หินแร่บอคไซท (Bauxite) ธาตุแกลเลียม (Gallium) อลูมินัม ซีอะไลท (Zeolite) Refractory clay

นอกจากนั้น มณฑลซานซียังได้รับขนานนามว่าเป็น “เมืองแห่งถ่านหิน” โดยมีพื้นที่ที่มีแร่ถ่านหินถึง 62,800 ตร.กม. คิดเป็นร้อยละ 40 ของพื้นที่ทั้งหมด และเป็นแหล่งที่ผลิตถ่านหินได้ปริมาณมากกว่า 100 ล้านตันต่อปี ซึ่งเป็นหนึ่งในหกพื้นที่ที่ผลิตได้มากที่สุดในโลก และคาดว่ามีปริมาณถ่านหินทั้งหมดประมาณ 900,000 ล้านตัน โดยถ่านหินที่ได้รับการสำรวจแล้วมีปริมาณ260,800 ล้านตัน คิดเป็นหนึ่งในสามของปริมาณถ่านหินของทั้งประเทศ ในจำนวนนี้ ถ่านหินประเภท Coking Coal คิดเป็นร้อยละ 55.6 ของทั้งประเทศ มณฑลซานซีมีแหล่งถ่านหินที่สำคัญ 6 แห่ง ตั้งอยู่ในเมืองต้าถ่ง ได้แก่ แหล่งถ่านหินซีซาน แหล่งถ่านหินหนิ่งหวู แหล่งถ่านหินเหอตง แหล่งถ่านหินมี่สุ่ย และแหล่งถ่านหินฮั้วซี

ส่วนแร่หินบอคไซท์ (Bauxite) มีปริมาณ 941 ล้านตัน คิดเป็นร้อยละ 41.63 ของทั้งประเทศ ธาตุเหล็ก มีปริมาณ 3,442 ล้านตัน คิดเป็นร้อยละ 7.2 ของทั้งประเทศ

พื้นที่ทางใต้และตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลซานซีมีทรัพยากรทางการเกษตร ป่าไม้ และป่าต้นไม้ประเภท Broadleaved ที่อุดมสมบูรณ์ พื้นที่ภาคกลางมีป่าประเภทต้นสน ต้นไม้ผลัดใบ มีทรัพยากรสัตว์ป่ามากกว่า 400 ชนิด โดย 70 ชนิดเป็นสัตว์ป่าสงวน

ผู้นำ

ผู้ว่าการมณฑลซานซี นายหวังจวิน (王君)

เกิดเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 2495 เป็นชาวเมืองต้าถง มณฑลซานตง เข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนกรกฎาคม 2520

ปี 2536 ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานอุตสาหกรรมเหมืองแร่ประจำเมืองต้าถง มณฑลซานซี

ปี 2538-2540 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานอุตสาหกรรมเหมืองแร่ประจำเมืองต้าถง มณฑลซานซี

ปี 2540-2542 ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมถ่านหิน

ปี 2542-2544 ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลเจียงซี

ปี 2544-2545 ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลเจียงซี และรองเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลเจียงซี

ปี 2545-2549 ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลเจียงซี

ปี 2549-2550 ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำสมาคมสหกรณ์การตลาดและอุปทานแห่งประเทศจีน และรองประธานคณะกรรมการบริหารประจำสมาคมสหกรณ์การตลาดและอุปทานแห่งประเทศจีน

ปี 2550-2551 ดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำสมาคมสหกรณ์การตลาดและอุปทานแห่งประเทศจีน และรองประธานคณะกรรมการบริหารประจำสมาคมสหกรณ์การตลาดและอุปทานแห่งประเทศจีน|

ปี 2551 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานบริหารและควบคุมความปลอดภัยในการผลิตแห่งชาติจีน และรองผู้ว่าการมณฑลซานซี

ปี 2552 ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลซานซี