| ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ตามประวัติศาสตร์ มณฑลเหอเป่ยเป็นสถานที่ที่เกิดสงครามบ่อยครั้ง เนื่องจากเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญในการสู้รบเพื่อเปลี่ยนราชวงศ์หรือถูกรุกรานจากชนเผ่าอื่น ในสมัยราชวงศ์หยวน หมิง และชิง ซึ่งสถาปนาเมืองหลวงอยู่ที่ปักกิ่ง เหอเป่ยถูกจัดให้เป็นเพียงเมืองอาณาที่มีพื้นที่ติดกับปักกิ่ง เหอเป่ยถูกตั้งให้เป็นมณฑลตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1949 มีเป่าติ้งเป็นเมืองเอกของมณฑล เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958 รวมเอาเทียนจินเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมณฑล และเปลี่ยนให้เทียนจินเป็นเมืองเอกของมณฑล ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1967 เทียนจินได้เปลี่ยนสถานะเป็นนครที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง จึงมีการเปลี่ยนเมืองเอกอีกครั้งหนึ่ง โดยเปลี่ยนเป็นนครสือเจียจวง
|
ผู้นำ
ผู้ว่าการมณฑลเหอเป่ย นายเฉินฉวนกั๋ว（陈全国）
เกิดเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2490 เป็นชาวมณฑลเหอหนาน
|  |
| กุมภาพันธ์ 2519 | เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน |
| มกราคม 2541 | ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลเหอหนาน |
| พฤศจิกายน 2543 | ดำรงตำแหน่งกรรมการของคณะกรรมธิการ มณฑลเหอหนาน รัฐมนตรีกระทรวงการบริหารทรัพยากรบุคคลของมณฑลเหอหนาน |
| เมษายน 2546 |
ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมาธิการ ของมณฑลเหอหนาน
|
| ธันวาคม 2552 |
ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลเหอเป่ย
|
| มกราคม 2553 |
ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลเหอเป่ย
|
|
|
| |
| |
| ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
มณฑลเหอเป่ยเป็นมณฑลที่ค่อนข้างขาดแคลนน้ำ อีกทั้งทรัพยากรน้ำบางส่วนยังต้องส่งต่อให้กรุงปักกิ่งและนครเทียนจิน มณฑลเหอเป่ยมีทรัพยากรน้ำบนดินรวมประมาณ 23,800 ล้านลูกบาศก์เมตร เป็นทรัพยากรน้ำจากทะเลประมาณ 23,100 ล้านลูกบาศก์เมตร ที่เหลือเป็นน้ำจากแม่น้ำ ส่วนน้ำใต้ดินมีปริมาณประมาณ 12,008 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี
มณฑลเหอเป่ยยังมีทรัพยากรพืชและสัตว์น้ำกว่า 200 ชนิด โดยเป็นแหล่งผลิตผลิตผลจากทะเลที่สำคัญของประเทศจีนตอนเหนือ ผลผลิตที่สำคัญอาทิ ปลาดาบ ปลาทูน่า กุ้งทะเล ปูทะเล เป็นต้น
ทรัพยากรพลังงาน
มณฑลเหอเป่ยเป็นแหล่งทรัพยากรพลังงานที่สำคัญของประเทศแห่งหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นมณฑลที่ได้รับการพัฒนาด้านอุตสาหกรรมพลังงานจากรัฐบาล โดยเหอเป่ยเป็น 1 ใน 13 มณฑลที่เป็นแหล่งผลิตถ่านหินของประเทศ ในปี 2553 มีเป้าหมายที่จะผลิตถ่านหินให้ได้ประมาณ 70 ล้านตัน
ทรัพยากรพลังงานที่สำคัญอื่นๆ ได้แก่น้ำมันและก๊าซธรรมชาติ โดยมณฑลเหอเป่ยมีบ่อน้ำมันที่สำคัญ 3 แห่งคือ บ่อน้ำมันหัวเป่ย บ่อน้ำมันจี้ตง และบ่อน้ำมันต้ากั่ง ขุดเจาะน้ำมันดิบได้ในปริมาณเกือบ 10 ล้านตันต่อปี และผลิตก๊าซธรรมชาติได้ในปริมาณเกือบ 1,000 ล้านลูกบาศก์เมตร นอกจากนี้มณฑลเหอเป่ยยังได้พัฒนาการใช้พลังงานอื่นๆ อีก เช่น พลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานลม เป็นต้น
ทรัพยากรแร่ธาตุ
มณฑลเหอเป่ยมีทรัพยากรแร่ธาตุหลากหลาย ปัจจุบันค้นพบแร่ธาตุทั้งหมด 151 ชนิด มีเหมืองแร่ชนิดต่างๆ 1,005 แห่ง ในจำนวนนี้ 439 แห่งเป็นเหมืองแร่ขนาดกลางและขนาดใหญ่ การผลิตแร่ธาตุในแต่ละปีมีปริมาณประมาณ 500 ล้านตัน แร่ธาตุที่สำคัญได้แก่ถ่านหินและเหล็ก โดยเป็นมณฑลที่มีทรัพยากรเหล็กมากเป็นอันดับสามของประเทศจีน เหมืองแร่เหล็กเป่ยหมิงเหอเป็นเหมืองแร่เหล็กที่สำคัญของมณฑล มีปริมาณแร่เหล็กสำรองประมาณ 19 ล้านตัน
นอกจากนี้ มณฑลเหอเป่ยยังมีพันธุ์สัตว์ป่าและพันธุ์ไม้ที่หลากหลาย ที่ราบเหอเป่ยเป็นแหล่งเพาะปลูกพืชประเภทข้าว ฝ้าย พืชที่ให้น้ำมัน ที่ราบป้าซ่างทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเป็นแหล่งปศุสัตว์ บริเวณเทือกเขาไท่หังเป็นแหล่งปลูกพืชประเภทถั่วและผลไม้เช่นแอปเปิ้ล ท้อ องุ่น ลูกพลับ เป็นต้น
|
การปกครอง
รูปแบบการปกครองของมณฑลเหอเป่ย
ดัชนีเศรษฐกิจ
ปี 2010 มณฑลเหอเป่ยมีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) 2,019,710 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 12.2 ในจำนวนนี้ ภาคเกษตรกรรมสร้างมูลค่าเพิ่ม 256,280 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 3.5 ภาคอุตสาหกรรมสร้างมูลค่าเพิ่ม 1,070,570 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 13.4 และภาคบริการสร้างมูลค่าเพิ่ม 692,860 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 13.1 โดยสัดส่วนเศรษฐกิจทั้งสามประเภทคิดเป็นร้อยละ 12.7 ร้อยละ 53.0 และ 34.3 ตามลำดับ
ปี 2010 ประชาชนในเขตเมืองของมณฑลเหอเป่ยมีรายได้ที่ใช้จ่ายได้โดยเฉลี่ย 16,263.4 หยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 10.5 ประชาชนในเขตชนบทมีรายได้เฉลี่ยสุทธิ 5,958 หยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 15.7
การคมนาคมและโลจิสติกส์
ทางบก
มณฑลเหอเป่ยมีเส้นทางหลวงที่สำคัญ ได้แก่ สายสือจิง (ปักกิ่ง–สือเจียจวง) จินจิงถาง (เทียนจิน–ปักกิ่ง–ถางกู่) สือไท่ (สือเจียจวง–ไท่หยวน) และเส้นทางด่วนถางจิน (ถางซาน–เทียนจิน) ปัจจุบันมีการก่อสร้างเส้นทางจิงเซิน (ปักกิ่ง-เซินเจิ้น) และมีเส้นทางหลวงหลักในมณฑลเหอเป่ยซึ่งเป็นเส้นทางส่วนหนึ่งของเส้นทางจิงจิน ได้แก่ ปักกิ่ง–กว่างโจว ปักกิ่ง–เสิ่นหยาง ปักกิ่ง–เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง–เป่าเถา ปักกิ่ง–เกาลูน
เส้นทางรถไฟที่สำคัญ ได้แก่ เส้นทางสือเจียจวง เป็นจุดเปลี่ยนเส้นทางในการเดินทางหลักของพื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศจีน เส้นทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ปักกิ่ง-เต๋อโจว สือเจียจวง-ไท่หยวน สือเจียจวง-เต๋อโจว เป็นเส้นทางหลัก 4 เส้นทางในการขนส่งผู้โดยสาร มีเส้นทางรถไฟโซ่วโจว–หวงหัว เชื่อมระหว่างเมืองเสินฉือในมณฑลซานซีกับท่าเรือหวงหัวในมณฑลเหอเป่ย ซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟสำคัญในการขนส่งถ่านหินจากฝั่งตะวันตกไปยังฝั่งตะวันออกของประเทศจีน
ทางอากาศ
มณฑลเหอเป่ยมีสนามบิน 5 แห่ง ได้แก่ สนามบินสือเจียจวง สนามบินฉินหวงเต่า และสนามบินสิงไถ สนามบินหานตันและสนามบินถังซาน โดยมีเส้นทางการบินทั้งในและนอกประเทศประมาณ 100 กว่าเส้นทาง
ทางน้ำ
มณฑลเหอเป่ยมีท่าเรือขนส่งสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ท่าเรือฉินหวงเต่า ท่าเรือเฉาเฟยเตี้ยน ท่าเรือจิงถังและท่าเรือหวงหัว (ปัจจุบันท่าเรือเฉาเฟยเตี้ยนและท่าเรือจิงถังรวมเรียกว่า “ท่าเรือถังซาน”)
ท่าเรือฉินหวงเต่าเป็นท่าเรือหลักของมณฑลเหอเป่ย และเป็นท่าเรือในการขนส่งทรัพยากรพลังงานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีน โดยเป็นท่าเรือที่ใช้ในการขนส่งถ่านหินจากมณฑลส่านซี มณฑลซานซี และเขตการปกครองตนเองมองโกเลียใน ซึ่งเป็นแหล่งผลิตถ่านหินที่สำคัญทางภาคเหนือของประเทศจีน ไปยังมณฑลที่ขาดแคลนพลังงานที่อยู่ทางภาคใต้ของประเทศจีน
นอกจากนี้ ท่าเรือฉินหวงเต่ายังเป็นท่าเรือที่ใช้ขนส่งสินค้าไปยังประเทศญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ฮ่องกง และเกาหลีใต้ ปี 2544 มีการลงทุน 1,500 ล้านหยวนในการสร้างเส้นทางการเดินเรือใหม่และยกระดับประสิทธิภาพของท่าเรือให้ดียิ่งขึ้น ส่วนท่าเรือเฉาเฟยเตี้ยนมีการลงทุน 100 ล้านหยวนเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการรองรับการขนส่งถ่านหินตามความต้องการการใช้พลังงานของภาคใต้ของประเทศจีนที่เพิ่มขึ้น
มณฑลเหอเป่ยกำลังก่อสร้างท่าเรือแห่งใหม่ขึ้นใกล้กับเมืองถังซานเพื่อใช้สำหรับการขนส่งถ่านหินและน้ำมันดิบไปยังทางใต้ของประเทศจีน ทั้งนี้เนื่องจากได้มีการค้นพบแหล่งน้ำมัน (Nanbo 35-2) ห่างจากชายฝั่ง 20 กิโลเมตร โดยคาดว่ามีปริมาณน้ำมันสะสม 133 ล้านตันและเป็นแหล่งน้ำมันที่ใหญ่เป็นอันดับสามของแหล่งน้ำมันในทะเลป๋อไห่ ท่าเรือแห่งใหม่นี้มีมูลค่าการลงทุนทั้งหมด 7.7 พันล้านหยวน มีท่าขนส่งน้ำลึก 16 ท่า สามารถรองรับปริมาณการขนส่งของถ่านหินได้ 200 ล้านตันต่อปี
|
เมืองสำคัญ / เขตพัฒนาทางเศรษฐกิจ
นครสือเจียจวง
เมืองเอกของมณฑลเหอเป่ย ทิศเหนือติดปักกิ่งและเทียนจิน ทิศตะวันออกติดทะเลป๋อไห่ มีพื้นที่ทั้งหมด 15,800 ตารางกิโลเมตร
นครสือเจียจวงเป็นเมืองที่มีศักยภาพในการพัฒนาทางเศรษฐกิจ มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ มีการคมนาคมที่สะดวก มีเป้าหมายในการพัฒนาให้เป็น “เมืองแห่งอุตสาหกรรมยา” “เมืองแห่งอุตสาหกรรมสิ่งทอ” “เมืองท่าสำคัญทางตอนเหนือของจีน” “เขตเกษตรกรรมพิเศษทางตอนเหนือของจีน” และ “ศูนย์กลางอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูง”
นครสือเจียจวงยังมีแหล่งท่องเที่ยวที่หลากหลาย ทั้งภูเขา ทะเลสาบ น้ำพุร้อน และสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมต่างๆ มีหน่วยงานอนุรักษ์วัตถุโบราณระดับชาติ 18 แห่ง ระดับมณฑล 105 แห่ง ระดับเมืองและระดับอำเภอ 240 แห่ง มีแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 2 แห่งคือ เขาชางแหยน และเขาจางสือแหยน แหล่งท่องเที่ยวระดับมณฑล 2 แห่งคือ เขาเฟิงหลง และเขาเทียนกุ้ย
เขตพัฒนาเศรษฐกิจที่สำคัญในนครสือเจียจวง
เขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูงสมัยใหม่สือเจียจวง (Shijiazhuang New High – tech Industrial Development Zone)
ก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม 2534 มีพื้นที่ทั้งหมด 18 ตารางกิโลเมตร เป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติ มุ่งเน้นอุตสาหกรรม 4 ประเภท ได้แก่ อุตสาหกรรมยา อุตสาหกรรมการสื่อสาร อุตสาหกรรม Optical และอุตสาหกรรม New Material ภายในเขตมีการลงทุนจากธุรกิจประเภทต่างๆ กว่า 2,500 บริษัท และมีการลงทุนจากต่างประเทศ ที่สำคัญอาทิ NEG, Fujitsu, Nisshoiwai จากญี่ปุ่น Hoechst จากเยอรมนี Monsanto Company จากสหรัฐอเมริกา TMD, National Power จากอังกฤษ Lion Dixersified Holdings จากมาเลเซีย
เขตพัฒนาเศรษฐกิจที่สำคัญอื่นๆในมณฑลเหอเป่ย
มณฑลเหอเป่ยให้ความสำคัญและเน้นการพัฒนาอุตสาหกรรมหลัก 10 ประเภท ได้แก่ อุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมยา อุตสาหกรรมปิโตรเคมี อุตสาหกรรมการผลิตเครื่องมือและอุปกรณ์ติดตั้ง อุตสาหกรรมก่อสร้าง อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมโทรคมนาคม อุตสาหกรรมโลจิสติกส์ และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว โดยมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจที่สำคัญดังนี้
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีถังซาน (Tangshan Econonmic and Technical Development Zone)
ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองถังซาน ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนเมษายน 2535 มีพื้นที่ 10 ตารางกิโลเมตร เป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับมณฑล มุ่งเน้นอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องจักร โทรคมนาคม รวมทั้งอุตสาหกรรมเทคโนยีชั้นสูง วิสาหกิจต่างชาติรายใหญ่ที่เข้ามาลงทุนในเขตนี้ ได้แก่ พานาโซนิค จากญี่ปุ่น, NGK จากญี่ปุ่น, KOBELCO จากญี่ปุ่น, ROCKWELL จากสหรัฐอเมริกา, SIEMENS จากเยอรมนี เป็นต้น
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีแย่นเจียว (Yanjiao Economic and Technological Development Zone)
ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม 2535 ตั้งอยู่ในเมืองหลังฝาง ห่างจากตัวเมืองปักกิ่งเพียง 30 กิโลเมตร ห่างจากสนามบินนานาชาติปักกิ่ง 25 กิโลเมตร ห่างจากนครเทียนจิน 120 กิโลเมตร โดยมีทางด่วนปักกิ่ง – หลานชางผ่านในพื้นที่ เป็นเขตที่ส่งเสริมการลงทุนด้านเทคโนโลยี ในปี 2544 เขตนี้ได้รับการพัฒนาเป็นเขตอุตสาหกรรมซอฟแวร์และเขตฐานการส่งออกผลิตภัณฑ์ซอฟแวร์ นอกจากนั้นยังเป็นเขตอุตสาหกรรมการบริการ ธนาคาร การค้า และการท่องเที่ยว และมีอุตสาหกรรมเบา ได้แก่ อุตสาหกรรมอาหาร ยารักษาโรค อุตสาหกรรมเคมีเบา โดยมีหน่วยธุรกิจต่างประเทศสำคัญที่เข้ามาลงทุนได้แก่ สหรัฐอเมริกา แคนาดา ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส เป็นต้น
เขตพัฒนาเศรษฐกิจท่าเรือถังซาน (Tangshan Seaport Economic Development Zone)
ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลป๋อไห่ในเมืองถังซาน ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม 2536 มีพื้นที่ 147.47 ตารางกิโลเมตร โดย 20 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่ที่เป็นท่าเรือ ซึ่งเป็นเขตส่งเสริมการลงทุนด้านโลจิสติกส์ เป็นช่องทางการส่งออกทางทะเลอีกช่องทางหนึ่งทางตอนเหนือของจีน และจัดอยู่ในอันดับที่ 18 ของท่าเรือทั้งหมดในจีน ปัจจุบันมีธุรกิจเข้ามาลงทุนกว่า 500 ราย ธุรกิจสำคัญที่เข้ามาลงทุนอาทิ China Metallurgical Group, China Building Material Industry, Sino Steel เป็นต้น อุตสาหกรรมที่สำคัญได้แก่ อุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมไฟฟ้า อุตสาหกรรมโลจิสติกส์ การลงทุนจากต่างชาติมีทั้งจากสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย สิงค์โปร์ ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน และอื่นๆ
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีฉินหวงเต่า (Qinhuangdao Economic and Technical Development Zone)
เป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2527 ห่างจากปักกิ่ง 280 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 220 กิโลเมตร และห่างจากนครสือเจียจวง 480 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 56.72 ตารางกิโลเมตร มีความยาวชายฝั่ง 6 กิโลเมตร และมีพื้นที่ที่เป็นทะเล 23.81 ตารางกิโลเมตร มีโครงการลงทุนจาก 35 ประเทศทั่วโลก ที่สำคัญได้แก่ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ เยอรมนี ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย เกาหลีใต้ สิงคโปร์ เป็นต้น บริษัทต่างชาติที่เข้ามาลงทุนอาทิ GE จากสหรัฐอเมริกา, Demag จากเยอรมนี, CP Group จากประเทศไทย, TI จากอังกฤษ, LG จากเกาหลีใต้, Asahi จากญี่ปุ่น เป็นต้น
หน่วยงานต่างๆในมณฑลเหอเป่ย
| Agriculture Bureau | Audit Bureau |
| Beijing Organizing Committee for the Games of the XXIX Olympiad | Civil Affairs Bureau |
| Commerce Bureau | Commerce Commission |
| Communications Commission | Construction Commission |
| Culture Bureau | Cutlural Heritage Bureau |
| Development and Reform Commission | Education Commission |
| Environmental Protection Bureau | Ethnic Affairs Commission, Religious Affairs Bureau |
| Finance Bureau | Food and Drug Administration |
| Foreign Affairs Office | Garden Bureau |
| Grain Bureau | Health Bureau |
| Industry and Commerce Administration | Informatization Office |
| Justice Bureau | Labour and Social Security Bureau |
| Land, Resources and Housing Affairs Bureau | Legislative Affairs Office |
| Letters and Complaints Office | Local Taxation Bureau |
| Municipal Administrative Commission | Municipal Bureau of Industrial Development |
| Municipal General Office | Municipal Planning Commission |
| Overseas Chinese Affairs Office | People's Air Defence Office |
| Personnel Bureau | Population and Family Planning Commission |
| Press and Publication Bureau | Price Bureau |
| Prison Affairs Bureau | Public Security Bureau |
| Quality and Technical Supervision Bureau | Radio and Television Bureau |
| Reeducation Through Labour Bureau | Research Office |
| Restructuring Economic System Office | Rural Affairs Commission |
| Science and Technology Commission | Sport Bureau |
| State Security Bureau | Statistics Bureau |
| Supervision Bureau | Tourism Bureau |
| Township Enterprises Bureau | Traditional Chinese Medicine Administrative Bureau |
| Virescence Commission Office | Water Resources Bureau |
ที่มา : http://www.chinaknowledge.com/ |
