มณฑลฝูเจี้ยน

ทรัพยากรป่าไม้และพืชพันธุ์
จากความอุดมสมบูรณ์ทางทรัพยากรธรรมชาติ ทำให้มณฑลฝูเจี้ยนเป็นหนึ่งในสี่แหล่งทรัพยากรป่าไม้ที่สำคัญของประเทศ มีพื้นที่ที่เป็นป่าไม้ครอบคลุมกว่า 6 ล้านเฮคเตอร์หรือร้อยละ 62.9 มากเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ปริมาณสำรองของไม้มีมากถึง 4 แสนคิวบิกเมตร และมีปริมาณผลิตภัณฑ์จากไม้เป็นอันดับสามของประเทศ มี wood plant 1 , 943 ชนิด timber tree 400 ชนิด และพันธุ์ไม้ไผ่ 140 ชนิด

ทรัพยากรทางทะเล
มีพื้นที่ทางทะเลที่กว้างขวาง มีชายหาดยาวกว่า 3,300 กม. ยาวเป็นอันดับ 2 ของประเทศ มีเกาะใหญ่น้อยกว่า 1,400 เกาะ มีท่าเรือน้ำลึกที่มีศักยภาพในการรองรับเรือบรรทุกสินค้าที่มีระวางบรรทุก 10,000 ตัน กว่า 22 แห่ง อาณาเขตทางทะเลครอบคลุมระหว่างทะเลจีนตะวันออกและทะเลจีนใต้ เนื่องจากว่ามณฑลฝูเจี้ยนอยู่ในบริเวณเขตโซนร้อนและเป็นจุดที่กระแสน้ำอุ่นและกระแสน้ำเย็นมาบรรจบกัน จึงเป็นผลให้ทะเลบริเวณดังกล่าวอุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติทางทะเลมากมาย นอกจากนี้มณฑลฝูเจี้ยนยังเป็นแหล่งประมงที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของประเทศจีน มีปลาทะเลกว่า 500 สายพันธุ์ พื้นที่ที่สามารถทำประมงแนวชายฝั่ง 125,000 ตร.กม. โดยเป็นแหล่งเพาะพันธุ์หอยทะเล พืชทะเล และสัตว์น้ำทะเลอื่นๆ กว่า 2,700 ตร.กม.

ทรัพยากรแร่ธาตุ
มีความหลากหลายทางภูมิศาสตร์ซึ่งอุดมไปด้วยแหล่งแร่ธรรมชาติกว่า 118 แห่ง ได้แก่ แหล่งแร่พลังงาน 2 แห่ง แหล่งแร่โลหะ 31 แห่ง แหล่งแร่อโลหะ 82 แห่ง และแหล่งแร่ทางทะเล 1 แห่ง นอกจากนี้ มีแร่ธาติต่างๆ อีกมากมาย เช่น ทองคำ เงิน ตะกั่ว สังกะสี แมงกานีส ดินขาวเคโอะลิน หินซีเมนต์ แกรนิต อลูไนท์ พีรอฟีไลท์ ( Pyrophyllite)  ซัลเฟอร์ เป็นต้น ที่สำคัญ มณฑลฝูเจี้ยนมีปริมาณสำรองแร่หินปูนมากกว่า 700 ล้านตัน ซึ่งสามารถใช้ผลิตปูนซีเมนต์ได้อีก 200 ปี มีปริมาณสำรองหินโซ่วซาน ( Shoushan Stone – หินเนื้ออ่อน มีชื่อเรียกตามแหล่งกำเนิด ) มากเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ปริมาณสำรองของแร่ทรายควอตซ์ ( Quartz Sand) มากและมีคุณภาพดีเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ(สำหรับใช้ในการผลิตแก้ว) ปริมาณสำรองดินขาวเคโอะลินมากเป็นอันดับสามของประเทศ และยังเป็นแหล่งสำรองเหล็กที่มากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน

ทรัพยากรน้ำ
มณฑลฝูเจี้ยนมีแหล่งน้ำและทรัพยากรน้ำที่อุดมสมบูรณ์ มีระบบชลประทานที่มีคุณภาพ มีแม่น้ำ 663 สาย ความยาวของแม่น้ำรวม 13,569 กม.ที่สำคัญคือมีแม่น้ำมากที่สุดในประเทศจีน ปัจจุบัน เป็นแหล่งสำรองพลังงานน้ำอันดับหนึ่งของภาคตะวันออกของประเทศ คือมีแหล่งสำรองพลังงานน้ำมากถึง 1.04 ล้านกิโลวัตต์ และยังสามารถเพิ่มกำลังการผลิตได้อีกถึง 7.05 ล้านกิโลวัตต์

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ประวัติศาสตร์    
- สมัยจั้นกั๋วหรือรัฐสัประยุทธ์ ( 战国时期) มณฑลฝูเจี้ยนได้ชื่อว่าเป็นดินแดนของชาวหมิ่นเยว่ (闽越国) ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศ(ดินแดน)ที่มีกำลังทหารแข็งแรงที่สุดและมีความเจริญที่สุดในเขตภาคตะวันออกของจีน
- ราชวงศ์ฉิน ประเทศหมิ่นเยว่ (闽越国) กลายเป็นประเทศราชภายใต้อาณัติของราชวงศ์ฉิน โดยใช้ชื่อเป็นเขตหมิ่นจง （闽中郡)แทน โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อู่อี๋ซาน(武夷山)
- ราชวงศ์ฮั่น ประเทศหมิ่นเยว่ถูกทำลาย ก่อนตั้ง เขตปกครองระดับอำเภอแห่งแรกของมณฑลฝูเจี้ยนขึ้นมาชื่อว่า เขตหุ้ยจี(会稽郡)หรือนครฝูโจวในปัจจุบัน ซึ่งขณะนั้นราชวงศ์ฮั่นต้องการปกครองประเทศหมิ่นเยว่อย่างเบ็ดเสร็จจึงนำชาวฮั่นจำนวนมากอพยพเข้ามาอาศัยในมณฑลฝูเจ้ยน
- ราชวงศ์ซ่ง มณฑลฝูเจี้ยนมีเขตการปกครองรวม 8 เขต ดังนั้นจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ ปาหมิ่น”(八闽)การพัฒนาด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของฝูเจี้ยนรุ่งเรืองอย่างมาก การค้าทางทะเลที่เจริญทำให้เมืองเฉวียนโจวกลายเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดของโลกตะวันออก และเป็นจุดกำเนิดของเส้นทางสายไหมทางทะเล
- ราชวงศ์หยวน เมืองเฉวียนโจวได้พัฒนาเป็นเมืองท่าสากล มีการทำการค้ากับชาวอาหรับและเปอร์เซีย ทำให้ศาสนาอิสลามเข้าสู่จีนเป็นครั้งแรกผ่านเมืองท่าแห่งนี้ ซึ่งมีร่องรอยทางประวัติศาสตร์ที่หลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน คือ มัสยิดที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดของจีน และศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกได้ผ่านเข้าสู่จีนทางเมืองเฉวียนโจวเช่นเดียวกัน

- ราชวงศ์หมิง ทางการได้ออกนโยบายห้ามกิจกรรมทางทะเล “Ocean Forbidden” เพื่อป้องกันปัญหาโจรสลัดปล้นระดมเรือสินค้า ทำให้กิจกรรมการลักลอบขนส่งสินค้าเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และเกิดกระแสการอพยพออกนอกประเทศของชาวจีนโพ้นทะเล
- ราชวงศ์ชิง ไต้หวันกลายเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฝูเจี้ยน ก่อนที่จะถูกยึดครองโดยเนเธอร์แลนด์ ซึ่งภายหลังโคซิงกาหรือเจิ้งเฉิงกงได้กอบกู้กลับมา ต่อมามีชาวฮั่นจากเฉวียนโจวและจางโจวจำนวนมากอพยพไปยังไต้หวัน -ฝูโจว （福州） และเมืองเซี่ยเหมิน （厦门） กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองท่าที่สำคัญ 5 แห่งของประเทศซึ่งรวมถึงกว่างโจว （广州） หนิงโป （宁波） และเซี่ยงไฮ้ （上海 ) ที่ถูกกำหนดให้เปิดทำการค้ากับต่างชาติตามสนธิสัญญานานกิง （南京条约）
- ในยุคราชวงศ์หมิงและชิง อุตสาหกรรมผ้าไหม น้ำตาล ชา การต่อเรือ และการทำกระดาษของมณฑลฝูเจี้ยนมีพัฒนาการอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการดำเนินนโยบาย “ห้ามประกอบการค้าระหว่างประเทศ” เศรษฐกิจของมณฑลฝูเจี้ยนก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก และยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเมื่อประเทศจีนเข้าสู่ยุคกึ่งเมืองขึ้นกึ่งศักดินา

ประเพณีวัฒนธรรม     
ศักการะเจ้าแม่มาจู่ ชากังฟู การแข่งเรือมังกร เทศกาลไหว้พระจันทร์ งิ้วท้องถิ่น เครื่องแต่งกายสาวชาวหุ้ยอัน ฯลฯ

การปกครอง
มณฑลฝูเจี้ยนประกอบด้วย 9 เมืองคือ ฝูโจว（福州）เซี่ยเหมิน（厦门）จางโจว（漳州）เฉวียนโจว（泉州）ผู่เถียน （莆田）ซานหมิง（三明）หนานผิง（南平）หลงเหยียน（龙岩）และหนิงเต๋อ（宁德）และมี 72 อำเภอ โดยมีฝูโจวเป็นเมืองหลวงของมณฑล

ตารางแสดงระบบการปกครองของมณฑลฝูเจี้ยน 

 ผู้นำ

เลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลฝูเจี้ยน นางซุน ชุนหลาน（孙春兰）

- พื้นเพเดิมเป็นคนอำเภอร่าวหยาง（饶阳县）มณฑลเหอเป่ย เชื้อสายฮั่น เกิดเมื่อเดือน พ.ค. 2493

- 2508 – 2512 ศึกษาที่โรงเรียนเทคโนโลยีอุตสาหกรรมอันซาน（鞍山工业技术学校）มณฑลเหลียวหนิง สาขาวิชาเครื่องจักร

- 2516 เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์

- 2550 – 2548 รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลเหลียวหนิง

- 2544 – 2548 เลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง

- 2548 – 2552 เลขานุการเอก และเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำ All China Federation of Trade Unions

- 2552 – ปัจจุบัน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลฝูเจี้ยน

ผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยน นายซู ซู่หลิน （苏树林）

- พื้นเพเดิมเป็นคนอำเภอตงเออ（东阿县）ในมณฑลซานตง เชื้อสายฮั่น เกิดเมื่อเดือน มี.ค. 2505

- ปี 2526 จบการศึกษาระดับ ป.ตรี สาขาธรณีวิทยาปิโตรเลียมจาก Daqing Petroleum Institute มณฑลเฮยหลงเจียง

- 2526 – 2542 ปฏิบัติงานในสำนักงานกำกับดูแลปิโตรเลียมประจำเมืองต้าชิ่ง มณฑลเฮยหลงเจียง โดยตำแหน่งสุดท้าย คือ ผู้อำนวยการสำนักงานฯ

- 2542 จบ ป.โท ด้านวิศวกรรมศาสตร์และการจัดการจาก Harbin Engineering University มณฑลเฮยหลงเจียง

- 2543 – 2549 คณะกรรมการและรองประธานบริษัท PetroChina Company Ltd.

- 2545 – 2549 สมาชิกระดับนำของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ ผู้จัดการทั่วไป และรองประธานบริษัท China National Petroleum Corporation (CNPC)

- 2549 – 2550 กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลเหลียวหนิง

- 2550 – 2554 ผู้จัดการทั่วไป และเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำกลุ่มบริษัท Sinopec Corp.

- เม.ย. 2554 รองผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลฝูเจี้ยน

- ก.ค. 2554 – ปัจจุบัน ผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยน

 BACK